Leerstijlen of interactievoorkeuren

Geen leerstijlen maar interactievoorkeuren?

Het fenomeen ‘leerstijl’ ligt de laatste paar jaar flink onder vuur hoewel je niet betrouwbare en valide leerstijltesten, zoals die van Kolb, nog steeds in trainingen en opleidingen tegen komt. Christy Tucker kiest om een andere reden voor een diversiteit aan leeractiviteiten, en gaat uit van interactievoorkeuren.

Opvattingen over leerstijlen gaan er van oudsher van uit dat lerenden een eigen stijl van leren hebben, waar je als docent vervolgens op zou moeten inspelen. Onderzoek naar leerstijlen is echter relatief ‘dun’. De meeste leerstijlentests zijn methodologisch niedt altijd correct. Het reguliere onderwijs is bovendien niet zodanig georganiseerd dat leren geïndividualiseerd wordt. Wat nu in feite gebeurt, is dat docenten verschillende typen leeractiviteiten ontwikkelen voor alle lerenden, stelt Tucker:

But the idea of approaching concepts from multiple angles with different methods and media still makes sense. It isn’t because I’m matching to a particular style; it’s because I’m helping everyone learn through multiple channels.

 Volgens Christy Tucker is daar ook niets mis mee. Het heeft echter eerder te maken van de cognitive load theorie, dan met theorieën over leerstijlen. Daarnaast stelt zij dat individuen ook eigen ‘interactievoorkeuren’ hebben, die worden beïnvloed door de context. Geef lerenden dus de keuze hoe zij willen interacteren met content, adviseert zij. Ik vraag me daarbij af of er al voldoende onderzoek is gedaan naar interactievoorkeuren in relatie tot leren. Zeker ook omdat motivatieonderzoek laat zien dat het geven van autonomie binnen leersituaties en het zelf keuzes kunnen maken positief van invloed is op motivatie, en ook indirect op leerprestaties.